Kent u ze? Van die lui die voor een goed doel aan de deur komen, net op het moment dat je eten staat te koken en je kinderen vol ongeduld elkaar de hersens inslaan, omdat je je aandacht niet op die twee zaken tegelijk kan richten?
En hoe je ook gebaart dat je er echt geen tijd voor hebt, ze blijven voor de deur staan en drukken voor een tweede keer op de bel. Vaak zijn het van die studentikoze typetjes, maar die blik van ‘Ik begrijp u niet’. Dat doet je afvragen wat ze dan wel zouden studeren als ze al niet eens begrijpen dat ze ongelegen komen. Dus zet je het vuur onder de pannen maar laag en ga je toch maar naar de deur. Daar kom je erachter dat ze je iets willen verkopen en dat de opbrengst naar een goed doel gaat.
Nu ben ik niet van het type die niet aan goede doelen wil geven, maar deze vorm van colporteren vind ik bijzonder ergerlijk, en dan bedoel ik alles bij elkaar; het tijdstip (altijd onder of vlak voor etenstijd), het verkopen van volslagen ongewenste en onnodige waren, en dan ook nog eens voor een goed doel, dat je dus niet zelf kunt uitkiezen. Ook het verkooppraatje dat veel te lang duurt, is een bron van ergernis. Vaak zijn de prijzen ook nog eens zo hoog dat het niet meer om een paar euro gaat. Kan ik dat dan niet missen? Dat is totaal irrelevant, want wat ik kan missen is iets wat mij aangaat en een ander niet. Ik bepaal zelf aan wie, wanneer en hoeveel ik uitgeef aan goede doelen. Zeker als het om bedragen van meer dan vijf euro gaat.
Want waar ik grote problemen mee heb zijn de euro’s die niet naar de doelgroep gaan, maar die aan de strijkstok van de stichting blijven hangen. Sommige directeuren van die stichtingen strijken namelijk een salaris op waar ik zomaar een paar jaar voor moet werken. En die kromme kant van de stichtingen maakt dat ik daar niets aan wil besteden. Wij hebben dat dus ook anders aangepakt. We geven niet aan de grote hulporganisaties, maar aan de mensen om ons heen die dat hard nodig hebben. Zo weet ik precies waar mijn geld blijft en dat het goed besteed is, en ook dat er niks naar een andere opvreter gaat die dan een aandeel van X procent van dat bedrag krijgt, enkel en alleen omdat ie sturing aan het goede doel of de stichting geeft.
Om op de reden van dit stukje terug te komen, ik hing laatst zelf bij iemand aan de deur en die had een sticker onder de bel geplakt met de tekst: “NEE, Géén verkopers of geloofsovertuigers”. Het was of er een wereld voor me open ging. Toen ik thuis kwam ging ik gelijk op zoek waar ik ook zo’n sticker kon kopen, het bleek dat ze er nog veel meer verkochten, dus blijkbaar sta ik hier niet alleen in.
Sinds kort hangt die sticker ook onder mijn deurbel. Het is nu al merkbaar rustiger aan de deur, vind ik helemaal niet erg, heb ik eindelijk de volledige aandacht voor het diner en mijn kinderen…